شعرهای قشنگ و اصیل ایرانی

چون رایت عشق آن جهانگیر شد چون مه لیلی آسمان گیر برداشته دل زکار او بخت درماند پدر به کار او سخت خویشان همه در نیاز با او هریک شده چاره ساز با او بیچارگی ورا چو دیدند در چاره گری زبان کشیدند گفتند به اتفاق یک سر کز کعبه گشاده گردد این در حاجت گه جمله جهان اوست محراب زمین و آسمان اوست چون موسم حج رسید. برخاست اشتر طلبید و محمل آراست فرزند عزیز را به صد جهد بنشاند چو ماه در یکی مهد آمد سوی کعبه. سینه پرجوش چون کعبه نهاد حلقه در گوش گفت ای پسر این نه جای بازی است بشتاب که جای چاره ساز...

چون رایت عشق آن جهانگیر شد چون مه لیلی آسمان گیر برداشته دل زکار او بخت درماند پدر به کار او سخت خویشان همه در نیاز با او هریک شده چاره ساز با او بیچارگی ورا چو دیدند در چاره گری زبان کشیدند گفتند به اتفاق یک سر کز کعبه گشاده گردد این در حاجت گه جمله جهان اوست محراب زمین و آسمان اوست چون موسم حج رسید. برخاست اشتر طلبید و محمل آراست فرزند عزیز را به صد جهد بنشاند چو ماه در یکی مهد آمد سوی کعبه. سینه پرجوش چون کعبه نهاد حلقه در گوش گفت ای پسر این نه جای بازی است بشتاب که جای چاره ساز...

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید گفتم که ماه من شو گفتا اگر بر آید گفتم زمهرورزان رسم وفا بیاموز گفتازخوب رویان این کار کم ترآید گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم گفتا که شبروست او ازراه دیگر آید گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید گفتم خوشا هوایی کزباد صبح خیزد گفتاخنک نسیمی کز کوی دلبر آید گفتم که نوش لعلت ما رابه آرزو کشت گفتا تو بندگی کن کاو بنده ژرور آید گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد گفتا مگوی باکس تا وقت آن در آید گفتم زمان عشرت دید...